Hvað er það besta við Sjálfstæðisflokkinn?

Það sem mér finnst best við Sjálfstæðisflokkinn er, að hann var stofnaður með bjartsýni og trú að leiðarljósi og hann, einn flokka á Íslandi, hefur það í sinni stefnuskrá, að hafa hagsmuni allra stétta að leiðarljósi.

Hinir flokkarnir voru hinsvegar stofnaðir sem hagsmunabandalög einnar stéttar, verkalýðsstéttarinnar.

Mín skoðun fellur ekki að hefðbundinni stjórnmálafræði, en hún er að hagsmunabandalög eiga ekki að koma að stjórn landsins. 

Stjórnmálamenn eiga að hefja sig upp yfir hagsmunabaráttu hinna ýmsu stétta og huga að heildarhag þjóðarinnar. Það er snúið verkefni, því erfitt er að framkvæma þetta í reynd, en alls ekki ómögulegt.

Hlutverk stjórnmálamanna á að vera að sjá til þess að borgararnir njóti verndar fyrir óvönduðum samborgurum sínum, sjá um að greiða fyrir lágmarksmenntun, heilbrigðisþjónustu, löggæslu og skaffa okkar minnstu bræðrum og systrum peninga sér til framfærslu.

Hagsmunabandalög atvinulífsins semja svo sín á milli um kaup og kjör, ríkið kemur þar hvergi að málum, en hinsvegar er nauðsynlegt að hægt sé að leita til stjórnvalda ef þörf er á að miðla málum og koma til móts við deilendur með hefðbundum lausnum, skattalækkunum osfrv.

Eflaust er þessi skoðun mín tilkomin vegna þess að við höfum mjög slæma reynslu af því að hleypa flokkum sem stofnaðir eru sem hagsmunasamtök að stjórn þjóðarinnar.

Sjálfstæðisflokurinn hefur virkað best af öllum flokkum, þrátt fyrir hliðarspor og mistök, sennilega vegna þess að stefnu sinnar vegna þá er hann ekki bundinn við neina ákveðna stétt.

"Nýja Ísland" boðar ekki gott.

Ég er þannig gerður, að fyrir mér eru allir menn jafnir og sýna ber öllum sömu virðingu, en þeim er boða "Nýtt Ísland" þykir í lagi að kalla fólk glæpahyski og spillingargosa, án þess að geta sannað sitt mál með fullnægjandi hætti.

Þeim finnst líka í lagi að rakka niður persónur ef þær tengjast Sjálfstæðisflokknum, en það er vitanlega argasta ranglæti, því allir eiga að njóta sömu virðingar eins og boðað er í siðmenntuðum ríkjum.

Boðberar "Nýja Íslands" vildu lögsækja Geir H. Haarde og helst fleiri ráðherra og mörgum í þesum hópi leið óskaplega vel þegar hann var færður fyrir rétt.

Mér leið illa, því ég sá mann, fullan af kvíða sem nýlega hefur gengið í gegn um mikla erfiðleika og þurft að takast á við þann harða dóm, að bera krabbamein í líkama sínum. Sami maður er þekktur af heiðarleik og vandvirkni í sínum störfum.

Mér hefði liðið jafnilla við að horfa upp á Jóhönnu eða Steingrím í sömu aðstæðum.

Reynt var að benda á, að hann hafi getað gert margt öðruvísi og ýmsar tillögur komu fram, en ekki tókst að sýna fram á að þessar aðgerðir hafi verið framkvæmdar allar í öðrum löndum og komið þar í veg fyrir hrun.

Vel getur verið að sumar aðgerðir aðrar hefðu dugað betur, en fáheyrt er að menn bregðist rétt við öllu í fordæmislausum aðstæðum, en viðurkennt er af flestum að Geir tók farsælar ákvarðanir í kjölfar hrunsins.

Geir var dæmdur saklaus og Landsdómur gekk sem betur fer í berhögg við dómsstól götunnar sem ætti að leggja niður hið fyrsta.

Þeir sem hæst boða nýtt Ísland eru flestir byltingarsinnaðir og vilja umbylta öllu á Íslandi. Þeir viðhafa málflutning sem byggður er á huglægu mati og sleggjudómum, í stað þess að leita staðreynda með yfirveguðum hætti.

Ég vil ekki búa á "Nýja Íslandi", en ég vil betrumbæta "Gamla Ísland", því í grunninn er það friðsælt og gott.

Svona eru ærlegir stjórnmálamenn.

Jón Gnarr verður seint í hópi farsælustu stjórnmálamanna þjóðarinnar, en hann er óneitanlega ærlegur maður sem stendur við það sem hann segir.

Hann lofaði því að svíkja loforð og einnig sagði hann hreint út, að hann væri að leita sér að þægilegri innivinnu og góðum launum.

Hann sveik loforðin um frítt sund fyrir alla og ókeypis afnot af handklæðum, einnig bólar ekkert á ísbirninum í húsdýragarðinn. Hinn mikli og eldheiti hugsjónamaður hefur ekki svikið sínar hugsjónir, heldur er hann ennþá á fullu að vinna í að láta þær verða að veruleika.

Hann hefur fjölgað í stjórnsýslu borgarinnar til að létta sér störfin, einnig hefur hann barist fyrir því, að fá annan borgarstjóra, því eins og hann benti á í sinni kosingabaráttu, þá er honum ekkert sérstaklega vel við að vinna of mikið.

Þetta er stjórnmálamaður sem bregst ekki sínum kjósendum.

Engin hagræðing af breytingunum

Hverju er hægt að lofa og hvað er hægt að standa við?

Þegar líða tekur að kosningum, þá stökkva stórnmálamenn á kjósendur og lofa því, að þeir muni sjá til þess að opinberu fé verði varið til að létta þeim lífið á allan hátt.

Kjósendur eru svo meðvirkir, þeir eru glaðir með stjórnmálamenn sem lofa hærri barnabótum, húsaleigubótum og vitanlega vaxtabótum og ef stjórnmálamenn standa við eyðsluloforðin, þá eru þeir elskaðir af kjósendum sínum og þeir glöðustu setja myndir af þeim á náttborðið sitt.

Ég man eftir því, þegar vinstri stjórnin var við völd sem ríkti á undan Viðeyjarstjórninni, þá var um tíma ókeypis að leita sér læknisaðstoðar á heilsugæslustöðvum.

Einn góður og gegn framsóknarmaður sagði mér, að þetta væri ástæðan fyrir því að fólk ætti að kjósa Framsóknarflokkinn, frí heilbrigðisþjónusta.

En það var ekki lengi, enda hefur ríkissjóður mjög takmarkað fjármagn.

Ábygir stjórnmálamenn notast ekki við "ég býð og þú borgar" pólitík, heldur bera þeir virðingu fyrir peningum fólksins sem þeir starfa í umboði fyrir. Þeir fara gætilega í skattamálum og sýna borgurunum þá kurteisi og sjálfsögðu tillitssemi, að lofa þeim að ráðstafa peningunum sem þeir vinna sér inn, að eins miklu leiti og mögulegt er.

Ábyrgir stjórnmálamenn vita líka sem er, að styrkir til fólks sljóvga sjálfsbjargarviðleitni þjóðarinnar, fólk verður háð greiðslum frá hinu opinbera, svo þegar kemur samdráttur og nauðsynlegt er að skera niður, þá lækka bæturnar eða jafnvel hverfa.

Heilbrigt fólk á ekki að fá styrki frá hinu opinbera, en nauðsynlegt er að greiða niður ýmsa þjónustu sem er óviðráðanlegt fyrir flesta að greiða úr eigin vasa. 

Ábyrgir stjórnmálamenn vita að atvinna er besta lausnin til að skapa velferð og hún er líka varanleg. Með tímanum er hægt að skapa fyrirmyndarsamfélag á Íslandi, ef stjórnmálamenn sýna festu og ábyrgð, eyða eins litlu úr ríkissjóði og mögulegt er og þá stefnu má ekki svíkja þótt ríkissjóður verði svo stöndugur, að annað eins hefur aldrei sést.

Það er sama hversu há upphæð safnast í ríkissjóð, það er mjög auðvelt að eyða henni allri á skömum tíma, ef stjórnmálamenn hlaupa eftir kröfum hinna ýmsu hagsmunaaðila og þrýstihópa.

Það þarf að setja í lög, hörð viðurlög við því að svíkja út bætur, því við þurfum að geta séð fyrir þeim sem geta það ekki sjálfir og það er alvarlegur glæpur að þiggja óverðskuldaðar bætur, slíkt takmarkar tekjur þeirra sem eru raunverulega ósjálfbjarga.

Það er hægt að lofa því að spara eins mikið og mögulegt er, hafa skatta í algjöru lágmarki og lofa að standa ekki í vegi fyrir atvinuskapandi verkefnum í einkageiranum.

Það eru loforð sem auðvelt er að standa við, ekki þarf að afsaka sig með forsendubresti því alltaf eru forsendur fyrir ábyrga efnahagsstjórn.

Er meiri lýðræðisást hjá Hreyfingunni en í öðrum flokkum?

Birgitta Jónsdóttir sagði í atkvæðagreiðslu varðandi tillögu þá um vantraust sem sjálfstæðismenn báru fram; "Því legg ég til og mæli með, að hæstvirtur forsætisráðherra og hæstvirtur fjármálaráðherra segi af sér. Ég mæli ekki með að þingrof verði samþykkt því það er einfaldlega sett til höfuðs stjórnarskrárbreytingum og almennum lýðræðisumbótum sem og umbótum í kvótakerfinu".

Hún og Margrét Trygvadóttir vildi ekki kosningar vegna þess að þær óttuðust að næsta ríkisstjórn væri ekki fylgjandi þeim málum sem Hreyfingin leggur hvað mesta áherslu á.

Sjálfur hef ég oft rætt um beint lýðræði, ég er fylgjandi því að þjóðin hafi möguleika á að taka völdin af þinginu og heimta þjóðaratkvæðagreiðslur ef þingið kemur með mál sem þóknast henni ekki. Það verður til þess að þingmenn þurfa að vanda sig betur og ræða opinskátt við þjóðina, sannfæra hana um ágæti hinna ýmsu mála. 

Margir eru mér ekki sammála um þetta og einn þingmaður, sem vissi áhuga minn á framboði, spurði mig að því, hvað ég segði ef mál, sem ég vildi koma í gegn og hefði trú á, yrði sett í þjóðaratkvæði og fellt.

Þessum vini mínum hefur dottið í hug að þetta væri ágæt leið til að fá mig til að hverfa frá þessari hugmynd, en það virka engin sálfræðitrikk á mig. 

Ég sagði honum einfaldlega að með því að vilja beint lýðræði, þá þyrfti að ganga alla leið og ef þjóðin hafnar því sem ég set fram, þótt ég sé á annarri skoðun, þá að sjálfsögðu virði ég vilja þjóðarinnar.

Beint lýðræði getur líka orðið til þess að rangar ákvarðanir verði teknar af þjóðinni, þær hafa líka verið teknar af þinginu og þjóðin staðið það af sér með sóma.

Hreyfingin vill koma stjórnarskrárbreytingum á framfæri og sínum stefnumálum, en hvað segir þjóðin?

Þjóðin virðist ekki treysta Hreyfingunni miðað við skoðanakannanir og fáir leggja málsstað hennar lið í umræðunni.

Þjóðin veit alveg hvað hún vill, það sást í Icesave, þá urðu heitar umræður, þjóðin stóð saman og fékk sínum vilja framgengt.

En stjórnarskrármálið og kvótamálin er ekkert sérstaklega heit í umræðunni. Það eru fáir sem halda þessum málum á lofti, flestir vilja leggja áherslu á önnur mál.

Þjóðin vill að hjól efnahagslífsins fari að snúast, það vilja allir meiri vinnu og meiri sátt. Þessi mál sem Hreyfingin berst fyrir auka ekki atvinu og skapa ekki sátt, því þau eru bæði mjög umdeild.

Ef að Hreyfingin vill virða vilja þjóðarinnar, þá á hún vitaskuld að berjast með henni fyrir því, að hún fái að kjósa sem fyrst og ef að þjóðin vill stefnumál Hreyfingarinnar og hefur trú á henni, þá vitaskuld kýs hún samkvæmt því.

Stjórnmálamenn halda oft að það þurfi að hafa vit fyrir þjóðinni, Hreyfingin virðist halda það líka.

En það þarf enga stjórnmálamenn til að hafa vit fyrir þjóðinni, heldur þarf stjórnmálamenn sem hvetja og þvælast ekki fyrir dugandi fólki. 

Það erum við sem sköpum þetta samfélag sem við lifum í.

Fólk hópast á mótmælafundi, þjóðfundi og allskyns samkomur og kemur sér saman um, að krefjast þess að stjórnmálamenn sýni heiðarleika. Svo ræðir fólk um hversu rotin pólitíkin er, um leið og menn koma inn fyrir dyr alþingis þá verða þeir gjörspilltir og rotnir í gegn, hætta að vera mennskir osfrv.

En í öllum múgæsingnum gleymist eitt mikilvægt atriði, stjórnmálamenn eru hluti af þjóðinni, þeir eru synir hennar og dætur, alveg sömu gerðar og fólkið sem hópast saman og finnur til mikillar samkenndar, vegna meintrar spillingar stjórnmálastéttarinnar.

Strax í æsku er okkur kennt að það sé flott að vera sniðugur, reyna að borga lítið og græða mikið. Þeim sem tekst það mjög vel njóta gjarna mikillar virðingar samborgara sinna. Það finnst mörgum upphefð í því að vera refur í viðskiptum, þess háttar fólk nýtur oftast mikillar virðingar samborgara sinna.

Og af því að stjórnmálamenn eru sömu gerðar og hinir, þá finnst þeim líka sniðugt, því þau eru alin upp við það, að sýna refskap, lofa hlutum sem þau vona að fólk gleymi osfrv., til þess að komast á þing. Það eru flestir tilbúnir að ganga ansi langt til að vernda sína hagsmuni og græða sem mest fyrir sig og sýna.

Það má segja að við öll og allir hagsmunahópar gerum rétt fyrir okkur sjálf en rangt fyrir heildina. Við þurfum að hugsa minna um okkar hagsmuni og taka tillit til annarra hagsmuna.

Við þurfum að rækta með okkur heiðarleika og virðingu fyrir öðrum. þótt það virki ægilega sniðugt að plata einhvern upp úr skónum í viðskiptum, þá má ekki gleyma því að þá er ekki verið að hugsa um hagsmuni þes sem er plataður.

Líklegt er að viðkomandi fatti plottið og verði frekar óhress, en hann hugsar með sér "bísness er jú bara bísness", svo reynir hann að hefna sín með því að plata einhvern annan.

Við erum öll ófullkomin, óheiðarleg og að einhverju leiti rotin, það er hluti af mannlegu eðli því öll hugsum við fyrst um okkar hagsmuni.

Við þurfum að íhuga þetta í hvert sinn er við dæmum aðra, erum við eitthvað betri sjálf?

Í gruninn erum við öll eins, hvort sem við vinnum í pólitík eða í öðrum störfum. Það er bara notalegra að hafa einhvern til að skammast út í, þá höldum við að það sé ekki svo mikið að hjá okkur. Stjórnmálamenn eru vitanlega prýðisgóð skotmörk, því þeir geta ekki svarað fyrir sig, þá kýs þá enginn.

Ef við viljum bætt samfélag sem samanstendur af heiðarleika og réttlæti, þá er ekki nóg að skammast út í stjórnmálamenn.

Við þurfum að taka allan pakkann, annars stöndum við áfram í sömu sporunum, enginn þroski. 

Sjálfstæðisstefnan er leiðarljós til framtíðar.

Ef forysta og þinglið Sjálfstæðisflokksins heldur sig við sjálfstæðisstefnuna og berst fyrir framgangi hennar, þá hefur þjóðin von um betri tíð.

Við göngum í gegn um þrengingar og þær getur ríkið ekki leyst með auknum útgjöldum. Það er mjög erfitt að leysa skuldavanda heimilanna með peningum úr ríkissjóði, þannig að líklega verða þeir sem fóru fram úr sér að axla ábyrgð og læra af mistökunum.

Fyrir tæpum níutíu árum var Jón Þorláksson fjármálaráðherra, en Jón var einn af stofnendum Sjálfstæðisflokksins og í hópi aðalhöfunda sjálfstæðisstefnunnar, þannig að hluti af hans eðli, var raunverulega sjálfstlæðisstefnan í sinni tærustu mynd. 

Þegar Jón tók við embætti, þá ríkti góðæri á Íslandi. Í stað þess að afla sér vinsælda með eyðslu, þá sparaði hann og skar niður í ríkisrekstrinum og náði að efla ríkissjóð. Svo kom niðursveifla og þá gat hann mildað hana með því að leggja fé í opinberar framkvæmdir og atvinnuskapandi verkefni.

Þetta er vitanlega langbesta efnahagsstjórn sem hægt er að hugsa sér og sjálfstæðismenn eiga að ástunda hana. 

Stjórnvöld eiga að ræða við þjóðina og skapa þjóðarsátt um, að borga niður skuldir og leitast við að safna í sjóði til að geta mætt næstu efnahagslægð.

Allir hagsmunahópar verða að sættast á, að fá lægri framlög og sumir jafnvel engin, skera þarf allt niður sem við getum mögulega verið án.

Þetta eru harkalegar aðgerðir og koma illa við marga, en til lengri tíma litið er þetta nauðsynlegt, ef við viljum ábyrga efnahagsstjórn og möguleika á að lifa góðu lífi í þessu landi.

Stjórnvöld lýðveldistímans hafa eytt of miklu í misgáfuleg verkefni, það eru allir flokkar sekir að einhverju leiti.

Ef við viljum halda áfram á sömu braut og eyða eins og gert hefur verið, þá stöndum við frammi fyrir því að þurfa stöðugan hagvöxt, sem ekki er mögulegur og þegar kemur að samdrætti, þá þarf að skera niður og niðurskurður annað slagið og ótti sem fylgir efnahagslægðum ásamt eyðslugleði þegar kemur þensla virkar illa á sálarlíf þjóðarinnar.

Við þurfum að temja okkur nægjusemi og sníða okkur stakk eftir vexti, gera miklar kröfur til okar sjálfra og mjög litlar kröfur til ríkisins. Heilbrigt fólk og hraust þarf engan stuðning úr opinberum sjóðum.

Það hefur enginn sagt að lífið sé auðvelt, það skiptast á skin og skúrir og enginn stjórnmálamaður breytir því, heldur enginn mannlegur máttur.

Við verðum að þola þrengingar um stund, vinna mikið og leggja hart að okkur, standa saman. Stjórnvöld eiga að styðja við bakið á þjóðinni með því að hvetja hana til góðra verka, skapa góðan jarðveg fyrir atvinnuskapandi verkefni með lágum sköttum og einföldum reglum.

Það eina sem ríkið á að sjá um er menntun, heilbrigðisþjónusta og það þarf að huga að þeim sem geta ekki hjálpað sér sjáfir.

Allir verða að taka þátt og sá sem skorast undan tefur uppbyggingarstarfið að einhverju leiti.

Það er engin önnur stefna en sjálfstæðisstefnan sem getur skapað gott og farsælt samfélag, vinstri stefnurnar ganga út á eyðslur eins og sannast á loforðum um þrjátíu og níu milljarða í verkefni sem óvíst er að skili arði. 

Horfum til framtíðar, fortíðin er liðin.

Tæpum fjórum árum eftir hrun eru margir fastir í ranghugmyndum varðandi það og kalla enþá eftir uppgjöri.

Uppgjörið hefur farið fram og ólíklegt er að eitthvað nýtt komi fram í dagsljósið sem útskýrir aðdraganda og orsök þess.

Vinstri flokkunum hefur mistekist að hengja það á Sjálfstæðisflokkinn, Geir H. Haarde var dæmdur saklaus, ef frá er talin venja allra ríkisstjórna lýðveldistímans, að fylgja ekki fyrirmælum stjórnarskrárinnar sem segir til um umræður mikilvægra mála á ríkisstjórnarfundum.

Rannsóknarskýrslan staðfestir að hrunið var ekki sjálfstæðismönnum að kenna og heldur ekki einkavæðingu bankanna, allar ábendingar varðandi það hvað hægt hefði verið að gera halda varla vatni.

Engum hefur tekist að benda á fordæmi fyrir þeim aðgerðum sem sagt er að Geir og hans ríkisstjórn hefði átt að framkvæma.

Það nýjasta hjá ríkisstjórninni er að rannsaka einkavæðingu bankanna, þrátt fyrir að til sé skýrsla Framkvæmdarnefndar um einkavæðingu og skýrsla Ríkisendurskoðunar ásamt því að Rna tók málið til ítarlegrar umfjöllunar.

Enda leggur ríkisstjórnin ekki í að rannsaka málið frekar, þau segja þetta annað slagið til að slá ryki í augu kjósenda, en gleyma að geta þess að frumvarp varðandi þetta mál hefur legið ofan í skúffu í ca. tvö ár og ekkert með það gert.

Við þurfum ríkisstjórn sem styður einkaframtakið, skapar frjóan jarðveg fyrir alla löglega starfsemi sem hugsast getur og er ekki stöðugt að skapa úlfúð um mál sem litlu skipta.

Ný stjórnarskrá skapar ekki verðmæti rifrildi um sjávarútveginn skapar heldur ekki verðmæti og þaðan af síður breytingar á stjórnarráðinu, en þetta eru helstu áherslur ríkisstjórnarinnar.

Ef að skortur er á fjármagni þá er vinna eina raunhæfa leiðin til að nálgast það og ef það skortir sátt, þá eiga þeir sem leiða umræðuna að sleppa óþarfa rifrildi.

Þetta eru margsannaðar patent lausnir sem svínvirka.

Eftirspurn eftir Steingrími.

Steingrímur J. Sigfússon sagði frá því í Silfri Egils, að einhver hefði hvíslað því að honum að gott væri að fá hann til að redda málum í Grikklandi.

Vafalaust hafa margir haft spurnir af því að hann sé með afbrigðum þægur og hlýðinn. Hann gerði allt það sem AGS bað hann um að gera og hlýddi öllum fyrirmælum Breta og Hollendinga þegar hann hafði forræði á Icesave.

En þótt Steingrímur geti verið auðveipur mjög og hlýðinn, þegar hann mætir hörku, þá er þó eitt sem hann gat ekki fellt sig við, varðandi fyrirmæli AGS, en þeir vildu jú að íslendingar hæfu stóriðjuframkvæmdir.

Það er þekkt meðal þeirra sem dáleiða fólk, að aldrei er hægt að láta neinn gera neitt sem stríðir gegn samviskunni og fátt er andstæðara Steingrími en það, að landar hans geti orðið óþarflega auðugir af fé.

Svo getur þetta líka hafa verið kurteisishjal hjá viðmælandanum, en Steingrímur trúir öllum sem hrósa honum, enda hefur honum ekki tekist að vaxa af eigin verkum.

Ef AGS eða önnur stofnun vill láta hann kenna Grikkjum og fleirum að hlýða, þá þarf að átta sig á því að Steingrímur getur verið mjög fljótur að skipta út sannfæringum.

Steingrímur væri vís með að berjast af öllu afli gegn ESB og AGS, ef hann fyndi réttu stemminguna í Grikklandi, sem örugglega er til staðar og hann hefur jú sannfæringar fyrir því líka ef vel er að gáð. 

Hvar er tjáningarfrelsið?

Á Íslandi á að ríkja tjáningarfrelsi, en nokkrir hugumstórir öfgamenn halda friðsömu fólki niðri, það þorir ekki að tjá sig af ótta við öfgaliðið.

Skoðanir fólks eru margbreytilegar og það hafa allir rétt á að tjá þær. Opin og óþvinguð tjáskipti þroska okkur, ef að einhver veður í villu þá er viðkomandi bent á að og fólk tekst á um ólíkar skoðanir.

Þeir sem tilheyra minnihlutahópum verða oft fyrir áreiti, stundum vegna vanþekkingar fólks eða að uppruni þeirra vekur upp óhug og ótta. Þá er það þeirra að sannfæra fólk um að þeir séu gott og heiðarlegt fólk.

Sjálfur er ég miðaldra hægri maður sem játa kristna trú. Mínir líkar hafa af einhevrjum ástæðum gefið þá mynd af sér að þeir séu fordómafullir, sjálfhverfir og hafi gaman af að græða sem mest af peningum, svondli jafnvel á öðrum til að geta grætt meira. Oft finnst mörgum við sem játum kristna trú vera hræsnarar og þeir telja mig tilheyra hópi sem hefur staðið fyrir hryllilegum stríðum og ofbeldi, þess vegna er ég að vissu leiti talinn frekar vafasamur.

Ekki truflar það mig, þótt fólk fordæmi mig fyrir skoðanir mínar og trú, já og mér finnst líka gaman að klæðast jakkafötum en get það sjaldan atvinnu minnar vegna, þau slitna fljótt um borð í togara og beita lítið skjól.

Heyru, svo er ég líka svo svakalegur að vera fylgjandi frjálshyggju, aldeils hræðilegur maður og nauðsynlegt að leyfa mér að finna fyrir skömmum og fordómum. 

En hvað er ég svo, fyrir utan mínar stjórnmála og trúarskoðanir?

Ósköp venjulegur togarasjómaður, hef gaman af að fíflast í félögunum úti á sjó og tala þá oft ansi frjálslega, mér þykir mjög vænt um menn og dýr og tek ákaflega nærri mér ef einhver er í miklum vanda. Mig hefur aldrei langað til að verða ríkur af peningum, hafi mig langað til þes þá hefði ég nurlað og nurlað, ekki þurft að hafa mikið fyrir því vegna þess að ég hef lengst af haft góðar tekjur, enda unnið mjög mikið alla tíð.

Ástæðan fyrir því að fólk skammast út í mig er ekkert persónuleg heldur verð ég fyrir barðinu a fólki vegna þeirrar ímyndar sem fólk hefur af miðaldra hægri mönnum er játa kristna trú og finnst flott að spóka sig um í jakkafötum.

Ef við leyfðum umræðunni að þróast, tækjumst á um skoðanir og leituðumst við að skilja hvert annað, með opinskáum tjáskiptum, þá náum við ágætri sátt. 

Við eigum ekki að skerða tjáningarfrelsi fólks, það hafa allir rétt á sínum skoðunum hvort sem me´r eða öðrum líkar við þær, það er annað mál og þeir sem telja sig þekkja sannleikann eru fjarri honum en flestir aðrir.